تبليغاتX
fs .•* *•.به رنگ بیرنگ عشق.•* *•.

نقاشی

خواستم بگم دنیای وارونه ،دیدم نه !

                                           آشفته تر ازین حرفاست

اومدم بگم درب و داغون ،نگاه کردم نه !

                                                 آش و لاش تر ازین چیزاست

    چه انتظاری میشه داشت!؟

دنیائی که تا دیروز پاک کنش سفید رنگ بود حالا پاک کناشم سیاه رنگ شده!

آبی و سیاه و قرمز خودکاراش بود الان بنفش !نارنجی !... همه رنگش پیدا شده

                    خیلیا میگن قشنگ شده!

                          مثه جعبه مداد رنگی باحال شده

                                نمی دونم چرا گیر داده دلم ،میگه نه اینجوری ضایع شده!

                                     گمونم ندید بدید اینطوری عادتش شده

                                        جعبه مدادرنگی شش تائی من هیچ وقت کامل نبوده

                            از اینه که خورشید نقاشیای من زرد ،زمینش سبز ،گلاش بنفش نبوده

       من همون رنگای تکراری عادتم شده

             قلک من برا داشتن مداد رنگی شکسته نشده

                 نقاشیام بیرنگن ،مثله همیشه تکراری

                      یه خونه ی کجو کله دیگه نقاشی من نیست ولی

+ نوشته شده توسط دل ریش در شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387 و ساعت 1:1 |
تولدن مبارک 
+ نوشته شده توسط دل ریش در دوشنبه دوازدهم فروردین 1387 و ساعت 0:0 |

خیلی وقته برای کسی ،

               اسیر حسی گریه نکردم

                          خیلی وقته نگاهی به گوشه کنار دلم نکردم

خیلی وقته خودمو گرفتار غم ندیدم

                                   یا که لبخندی به شادی نزدم

               خیلی وقته چیزی ننوشتم

                                          یا که حرفی نزدم

خیلی وقته نقش آرزوئی نکشیدم

                                توی دلم حتی مرورش نکردم

خیلی وقته دست از آرزو شستم

                                 پا از این خیالات خام کشیدم

                   تار آرزو ،پود خیال

                                      این ریسمان پوسیده بریدم

          اتاق بیرنگمو از همه

                                 از تعلق ،از سایه ها پاک کردم

قاب عکسارو شکستم

              رها از همه حتی خاطره ،

                                        بی خود از خود نشستم

پنجره رو شکستم نرده ها رو بریدم

                                           روح از این قفس پروندم

بی بال و پر،

          بی هوا و بی گدار

                             سبکبار پریدم

 

       راستی چی شد؟

               چجوری شد؟

                 این جوری عاشقت شدم!؟

                                                   شاید میگم...

+ نوشته شده توسط دل ریش در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386 و ساعت 2:29 |

پر پرواز... 

پر پروازم سوخته است

                  دلم چونان شیشه شکسته است

                                         آه... در کلبه ی دل لانه کرده است

اشک از چشمه چشم بر افق گونه هایم دویده است

                                              خورشید بختم در مغرب آروزهایم خفته است

در ورای کوه های بلند ،نشان از خانه یار می دهند

                                                         افسوس که پای رفتنم شکسته است

فلک کار من ساخته است

                          باران اشک و سیل خون ،امیدهایم به یغما برده است

می روم به گورستان رویاهایم

                                    آرزو شبی مرا میهمان کرده است !!!

 

 

+ نوشته شده توسط دل ریش در پنجشنبه بیست و دوم شهریور 1386 و ساعت 0:4 |

مشت و لگد...

اولین بار نیست

               اولین بارم نیست!!!

                                   که در این دام افتاده ام

    دامی تهی از هر گره ،فارق از هر بند

 

سرگردان در بادم میان آسمان ما ،زمین من

                                        حباب احساسم می شکند در ازدحام موج اندیشه هایم

 

تیری از تردید می نشیند بر قلبم

                              می شکافد آرزوهایم

                                             تن نحیف آرزویم تکه تکه زیر بار این هجوم

 

آه می کوبند مرا

             زیر مشت و لگد

                           مشتی از افکار ،لگدی از ملامت

 

برای تکفیرم آمده اند

                            آتش سرزنش می سوزانند

                            سرود توبه می سرایند

 

 

منتظر ایستاده اند...

                           لب به پشیمانی گشایم

                           توبه کنان خود از آتش برهانم

این رنج بیهوده چیست!!؟

                 از این آتش گریختن !خود بر آن آتش افکندن!!؟

 

   من آتش ی که در دل دارم، دوست می دارم

                                       

                                                     من سرود  مهر  ترا بر لب دارم

                          

                                                          مصلوب صلیب ندامت من ترا می خوانم

 

اولین بارت نیست

کاین چنین خشک و تر  می سوزانی مرا...

 

 

+ نوشته شده توسط دل ریش در جمعه نوزدهم مرداد 1386 و ساعت 1:3 |

بدرقه...

ترا به سوز دل و آه جگر سوز روانه می کنم

                                 سیل اشک از پیت روانه می کنم

می سوزم از بیم دوری تو

                                به آتش عشقت چها که با دل زارم نکرده ام؟!

تو ایستاده ای بسان خورشید در برابرم

                                              من چو ذره طواف کعبه وجودت می کنم

از همه عالم دل بریده ،به تو سپرده ام

                                           دل را به نیابت وجود همسفرت می کنم

تو از حریم دل فراتر رفته ای!!!

                                          خانه دل کنون خرابه می کنم

دیوارها برچیده ام ،حصارها برکنده ام

                                               کشور وجود سرای محبتت کرده ام

ترا مسافر شهر عشق می بینم و خود

                                             درهوای عشقت تَرک دیار جان کرده ام

مرا تاب جدائی تو نیست

                              دل از پیت روانه بسان سایه کرده ام

می بارم چو ابر بهار ،درّ گران

                                        گوهر جان توشه راهت می کنم

ترا بخدا سپرده ام

                      لیک دل به نگهبانیت روانه می کنم!!!

+ نوشته شده توسط دل ریش در جمعه پنجم مرداد 1386 و ساعت 2:42 |

دوست داشتنت

       همون قدر سخته که زندگی کردن

                                               و اما زندگی برای من یعنی دوست داشتن

 نمیگم دوسم داشته باش

                        یا حتی ازم متنفر نباش !

امروز به بودنت قناعت کرده ام

                                      پس باش...

                                               بمون و بذار

                                                                    دوست  داشته باشم

 

رنج دو چندان...

خدایا کاشکی مرا زبان دیگری بود

                           کلماتی از جنس احساس 

                                         با بوی محبت پر نور از اخلاص

                                                            و چون نور بیرنگ...

 تا ترا برای همین یک لطفت

                          "سعادت دوست داشتن"

                            همیشه ی عمر می ستودم و شکر می گفتم.

 

 

+ نوشته شده توسط دل ریش در چهارشنبه سیزدهم تیر 1386 و ساعت 19:31 |

در جوش و خروش عالم

                         در این غوغای دمادم

                                           سکوت گرفته ست مرا

                              گاه دل به آرامش می خوانم ،ساکتم

                              گاه فریاد در سکوت نجوا می کنم ،ساکتم

                              گاه سر به عصیان می گذارم !آهسته می بارم ،ساکتم!!!

گاه بر فراز قله ام

گاه در انحنای دره ام

گاه بی بال و پر در اوج می پرم

گاه با بال و پر ،از پرواز اما خسته ام!

می خواهم کِشته های دل در نسیم خاطرات بر باد دهم

                                                          خاطرات بد ،از یاد برم

آتش زنم بر بیابان دلم

                              تا بسوزد خار گمان های بدم

گاهی چون آتش حریص سوزاندنم

                                          گاهی چون آب در چاه وامانده ام

 

در گاه و بیگاه احوال من

                               توئی تنها همراه من

کاشکی بیش ازینم حقم از تو بود

                                        کاشکی دلم پیش تو بیش ازین شکسته بود

زبانم بسته ،بغض گلویم گرفته ست

                                        باور ندارم دلم اینگونه آرام شکسته ست

خیالم از آهسته شکستن رنجور نیست

                                        دلم به بودن یا نبودن وابسته نیست

ترسم از آنست که ندانی

                              دلم کی شکسته ست!؟

دل خوش به پرستاری تو نیستم

                                      خود می دانم لایق نوازش تو نیستم

محبوب من شاید تو از من جدا!

                                       ولی من از تو جدا نیستم

 

گفت:"گله داری؟ ز که؟

                     این چنین می نالی که چه!!؟...         

آهسته می بارم ،ساکتم!!!

دل شکسته...

+ نوشته شده توسط دل ریش در سه شنبه دوازدهم تیر 1386 و ساعت 1:23 |
دوستت دارم چون تنهاترين ستاره زندگي مني..
           دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني..
           دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني..
           دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني.. 
           دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني..
           دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني..
           دوستت دارم چون به يک نگاه
عشق منی

                                            

            دوستت دارم...

 

       دوست دارم هر روز پنجره روحم را به سوي تو باز كنم و عاشقانه با تو حرف بزنم ،

           دوست دارم هر وقت دفترم مه آلود مي شود و تن حرفهايم درد مي گيرد آنها را به ملاقات تو بفرستم

           دوست دارم وقتي با تو گفتگو مي كنم هيچ كبوتري ميان حرفم نپرد و آنقدر محو چشمان تو باشم كه

           که حتي اگر زمين از سقف هستي فرو ريخت پلك بر هم نزنم

                                                                            .... دوستت دارم.....


           
سردي  اين نگاه  رو  بشکن  فاصله سزاي ما نيست ..
            تو بمون واسه هميشه اين جدايي يه جورايي  حق  ما نيست ..
            حتي واسه يه لحظه ميميرم بي تو ..
            من  برات  حرف ميزنم  تا بدوني  که باهاتم تو خودت دليل بودني ..
            بي تو  شب  سحرنميشه ميميرم  بي  تو..
            من  عشقت  رو  به همه  دنيا نميدم حتي  يادت  رو به کوه و  دريا نميدم  ..
            با تو ميمونم  واسه هميشه  ..
            اگر  دنيا  بخواد من  و تو  تنها  بمونيم  واست ميميرم  جواب  دنيا  رو ميدم با تو ميمونم  واسه هميشه..
            من  عشقت  رو  به همه دنيا نميدم  حتي  يادت رو ،آره ياد تو  رو چه خوب  چه  بد  حک  ميکنم ..
            توي  تنهايي  هام  فقط  به تو فکر  ميکنم ..

                        

+ نوشته شده توسط دل ریش در جمعه چهاردهم اردیبهشت 1386 و ساعت 23:0 |

تولدت مبارک

یکی گفت: زلالی ،پاکی مثه بارون

              مایع حیاتی ،تو زاده ی بهاری

                                                      بعد زمستون سرد

                                                      تو گرمی وجودی

اون یکی گفت: همسفر بهاری که با بهار میائی

                    سوار باد بهاری ،خبر از زندگی میاری

                                                                     عطر خوش گلائی

                                                                      رونق همه شکوفه هائی

این یکی گفت: صبح امیدی که بعده سالها دمیدی

                   مسافر بهاری که حالا از راه رسیدی

                                                               طلوع زندگی از پس سالهای مدیدی

                                                               بخت بلندی از دیار دور رسیدی

 

          ....... :        تو بهانه بهاری بالاتر از این حرفائی

بهار پیش مرگ و تو از پسش روانی

خورشیدی ،که تو دل شب دمیدی

تو تن مرده زمستون تو نفس دمیدی

اومدی با اومدنت همه جا نور پاشیدی

با رنگین کمون حضورت دلارو شاد کردی

 

برای تولدت هیچ هدیه ای ندارم

برای گفتن تبریک هیچ روی گفتن ندارم

هدیه ای شایسته برایت سراغ ندارم

هرچه می گردم جز گفتن" شرمسارم "چاره ندارم 

تو چنانی که در این دنیا سزاوار تو ندارم

  فقط اینو بدون

  جز گفتن تولدت مبارک

من هیچ چیزی برای گفتنم ندارم!!!

                همه اینارو گفتم که بگم:

                   تنها "سین"سفره دلم

                 * تولدت مبارک* 

 

 

+ نوشته شده توسط دل ریش در یکشنبه دوازدهم فروردین 1386 و ساعت 5:29 |
Erorr in Your Internet Explorer !!!

Music Weblog